[ كلمهء 42 ] پاك‌پندارى حكيمانِ دوره‌هاى نخستين داراى فضائل فراوان بودند و هيچ سزاوار نيست كه هدايت و هدايتگرى آنان ناچيز شمرده شود . هرگز آنان ناچيز نبودند ، هرگز ! آن‌ها همواره داراى خلوت‌ها و مجاهدت‌ها بوده و براى آنان در پيوند با معارف اشاره‌هاست و نسبت به دقايق حِكمى ، رهنمودها و در مورد دانشِ مبدأ ، نورافشانىها و در علمِ معاد براى آنان اشارات و نشانه‌ها است . ( نكتهء 4 ) در سخنان آن‌ها شفاى دردِ درون است و در گفتارشان ، رهايى از نادانى و غرور ؛ جز آن كه عبارات آنان رمزآلود و اشارات‌شان معمّاگونه است ؛ بنابراين ايرادهايى كه بر آنان وارد مىشود در واقع مربوط به ظاهر سخنان آنان است نه اصل مقصودشان و بر سخن رمزآلود ، ردّى وارد نمىشود . آرى ! دانش آنان دانش نهايى نيست و خردشان نيز به آخرين حدّ و اصل نگشته‌اند ؛ بلكه براى آنان نيز در ساحت علم به خداوند و روز جزا مجهولاتى وجود دارد كه فراتر از روش‌هاى عقلانى است . اين مسائل را پيامبران خدا صلى الله عليه و آله به تمام دانند و از اين امّت مرحومه نيز كسانى به اين مراتب و اصل گشته‌اند ( نكتهء 5 ) كه در مقام قرب الهى نزديك به مقام پيامبران صلى الله عليه و آله هستند و خداوند هركس را بخواهد به سوى خود برمىگزيند و خدا كسى را هدايت مىكند كه به سوى او به انابه برخيزد .